129

( ١٢٩ )

725 Madde Râhin ve mürtehinden birisi diğerine âid olan masrafı bihud bihud ifa etse teberrudur soñra mutalebe edemez.

( Fasl-ı Sâni )
( Rehn-i müsteâr hakkındadır )

726 Madde Bir kimse diğerin malını istiâre edip de anın izniyle rehn etmek câiz olur. Ve buña rehn-i müsteâr denilir.

727 Madde Mal sahibinin izni mutlak ise müsteîr anı her vechle rehn edebilir.

728 Madde Mal sahibi şu kadar guruş veyahut şu cins mal mukabilinde yahut falan adama veyahut falan beldede rehn edilmek üzere deyu mukayyeden izin verdikte müsteîr dahi ancak anın kayd ve şartına muvafık olarak rehn edebilir.

( Bâb-ı Râbi‘ )

( Rehnin ahkâmı beyanında olup dört fasla münkasimdir )

( Fasl-ı Evvel )

( Rehnin ahkâm-ı umûmiyesi beyanındadır )

729 Madde Rehnin hükmü fekkine kadar mürtehinin hakk-ı habsi olmak ve râhin fevt oldukda sâir guramâdan ehakk olarak rehnden istifâ-yı deyn ede bilmekdir.

730 Madde Rehn borcun mutalebesine mâni olmayıp rehni kabz ettikden soñra dahi mürtehinin râhindan alacağını mutalebeye selâhiyeti bâkidir.

731 Madde Deynin bir mikdarı ifa olundukda aña mukabil rehnin bir mikdarını redd etmek lâzım gelmeyip bakiyye-i deyni tamâmâ istifâ edinceye dek mürtehinin mecmû‘ rehni haps ve imsâke selâhiyeti vardır.
Fakat iki şey rehn olundukda her biri için deynden bir mikdar ta‘yîn olunmuş ise birisi için ta‘yîn olunan mikdar edâ olundukda râhin yalnız anı tahlîs edebilir.

17