142

Ve eğer müstevda‘ vedîanın hâlini beyân etmemiş ise meçhûlen fevt olmuş dimek
olmasıyla düyûn-ı sâire gibi terekesinden istîfâ olunur
Ve kezâ vârisin vedîayı tavsîf ve tefsîr etmeyerek mücerred biz vedîayı bilürüz
zâyi‘ oldı dimesi mu‘teber olmayub ol vechle zâyi‘ oldığını isbât
idemediği sûretde terekeden zamân lâzım gelür
802 madde Mûdi‘ fevt oldukda vedîa vârisine virilür
Fakat tereke müstağrak bi’d-deyn ise hâkime mürâcaat idilür
Ve eğer hâkime mürâcaat itmeksizin müstevda‘ anı vârise virüb o dahi
istihlâk itse müstevda‘ zâmin olur
803 madde Vedîanın tazmîni lâzım geldikde misliyyâtdan ise misli ve kıyemiyyâtdan
ise zamânı mûcib olan şeyin yevm-i vukû‘undaki kıymeti virilmek lâzım gelür

( Bâb-ı Sâlis )
( Âriyet hakkında olub iki faslı şâmildir )
( Fasl-ı Evvel )
( Akd ve şart-ı iâreye müteallik mesâil beyânındadır )

804 madde İâre îcâb ve kabûl ile ve teâtî ile mün‘akid olur
Meselâ bir kimse birine şu malımı sana iâre itdim yâhud âriyet virdim
diyüb o dahi kabûl eyledim dise yâhud bir şey söylemeyerek kabz itse
veyâhud biri dîgerine şu malı bana âriyet vir diyüb o dahi virse
iâre mün‘akid olur
805 madde Muîrin sükûtu kabûl sayılmaz
Binâenaleyh bir kimse birinden bir şey âriyet isteyüb de sâhibi sükût eylemiş
oldığı hâlde alsa gâsıb olur
806 madde Muîr istediği vakit iâreden rucû‘ idebilür
807 madde Muîr ve müsteîrden her hangisi fevt olsa akd-i iâre münfesih olur
808 madde Müsteârın intifâa sâlih olması şartdır
Binâenaleyh firârî hayvânın iâre ve istiâresi sahîh değildir

809