140

( Mecelle-i Ahkâm-ı Adliye’den Kitâb-ı Sânî-i Aşer )

( Sulh ve ibrâ hakkında olup bir mukaddime ile dört bâbı müştemildir )

( Mukaddime )

( Ba’zı ıstılâhât-ı fıkhiyye beyânındadır )

1531 Madde: Sulh bi’t-terâzî nizâı ref’ eden bir akiddir ki îcâb ve kabûl ile mün’akid olur.

1532 Madde: Musâlih akd-i sulh eden kimsedir.

1533 Madde: Musâlih aleyh bedel-i sulh demektir.

1534 Madde: Musâlih anh müddeâ bih olan şeydir.

1535 Madde: Sulh üç kısımdır.

Kısım Evvel: An ikrâr sulhdur ki müddeâ aleyhin ikrârı üzerine vâki’ olan sulhdur.

Kısım Sâni: An inkâr sulhdur ki müddeâ aleyhin inkârı üzerine vâki’ olan sulhdur.

Kısım Sâlis: An sükût sulhdur ki müddeâ aleyh ikrâr ve inkâr etmeyip sükûtu üzerine vâki’ olan sulhdur.

1536 Madde: İbrâ iki kısım olup biri ibrâ-i ıskât ve diğeri ibrâ-i istîfâdır. İbrâ-i ıskât bir kimse diğer kimsede olan hakkının tamâmını ıskât yâhud bir mikdârını hatt ve tenzîl ile ol kimseyi berî kılmakdır.
İşte bu kitâb-ı sulhda mevzû-ı bahs olan ibrâ budur.
İbrâ-i istîfâ bir kimse diğer kimseden hakkını kabz ve istîfâ etmiş olduğunu i’tirâf etmekden ibâret olarak bir nev’i ikrârdır.

1537 Madde: İbrâ-i hâs bir hâne yâhud bir çiftlik veyâhud bir cihetden dolayı alacak da’vâsı gibi bir husûsa müteallik da’vâdan bir kimseyi ibrâ etmekdir.

1538 Madde: İbrâ-i âm kâffe-i de’âvîden bir kimseyi ibrâ etmekdir.

( Bâb-ı evvel akd-i sulh ve ibrâ edenler hakkındadır )

1539 Madde: Musâlihin âkıl olması şartdır bâliğ olması şart değildir.

( Binâ )